Pomoc psychologiczna

• • Nauczyciele specjaliści:

    1. mgr Agnieszka Leśniak - Stępień - logopeda

    2. mgr Elżbieta Lasek - pedagog specjalny

    3. mgr Jolanta Zacharska - pedagog

    Rozwój emocjonalno-społeczny dziecka w wieku przedszkolnym

    Rozwój emocjonalny oraz umiejętność radzenia sobie z emocjami mają ogromne znaczenie dla
    społecznego funkcjonowania dziecka w wieku przedszkolnym. Proces ten rozpoczyna się już w pierwszych
    miesiącach życia – poprzez obserwację i naśladowanie mimiki oraz reakcji najbliższych opiekunów.
    Rozpoczęcie edukacji przedszkolnej to ważny moment, w którym dziecko stopniowo uczy się zasad
    funkcjonowania w grupie rówieśniczej. Około trzeciego roku życia zaczyna rozpoznawać i nazywać emocje,
    które wcześniej były dla niego trudne do zrozumienia. Natomiast około czwartego roku życia pojawiają się
    pierwsze próby kontrolowania sposobu ich wyrażania. Kolejne lata sprzyjają rozwijaniu umiejętności
    współpracy, poznawaniu coraz szerszego wachlarza uczuć oraz aktywnemu uczestnictwu w zabawach
    tematycznych i zespołowych.

    Czym są kompetencje społeczno-emocjonalne?

    Rozwój emocjonalny i społeczny dziecka są ze sobą ściśle powiązane i wzajemnie się uzupełniają.
    Kompetencje społeczne obejmują zachowania, które pomagają dziecku nawiązywać i utrzymywać relacje z
    innymi ludźmi. Z kolei kompetencje emocjonalne dotyczą umiejętności rozpoznawania, regulowania oraz
    wyrażania własnych uczuć w sposób adekwatny do sytuacji.
    Przenikanie się tych dwóch obszarów można zaobserwować już na bardzo wczesnym etapie życia.
    Bliska relacja z opiekunem, oparta na obecności i responsywności, sprzyja rozwojowi samoregulacji oraz
    poczuciu emocjonalnej równowagi. Innym przykładem jest uczenie się radzenia sobie z emocjami w odpowiedzi
    na wyzwania, jakie stawia przed dzieckiem środowisko społeczne. Dlatego tak ważne jest, aby wspierać rozwój
    zarówno kompetencji emocjonalnych, jak i społecznych już od najmłodszych lat.

    Jak możemy wspierać rozwój społeczno-emocjonalny naszego dziecka?

    Rodzina jest pierwszym i najważniejszym środowiskiem społecznym, w którym dziecko zdobywa
    umiejętności niezbędne do budowania relacji z innymi. To właśnie w domu uczy się rozumienia emocji,
    komunikowania swoich potrzeb oraz reagowania na zachowania innych osób. Warto więc zadbać o to, aby
    wyniosło z tego doświadczenia jak najwięcej.
    Aby wspierać dziecko w rozwijaniu kompetencji społeczno-emocjonalnych, nie trzeba być specjalistą.
    Wystarczy uważność, zaangażowanie i świadomość roli, jaką pełnimy jako rodzice. Często to właśnie drobne,
    codzienne działania mają największe znaczenie. Warto więc zacząć od prostych kroków:
     Nazywaj emocje - Pomagaj dziecku rozpoznawać i nazywać to, co czuje. Dzięki temu dziecko uczy się, że
    emocje są normalne i można o nich mówić.

    „Widzę, że jesteś zły, bo klocki się rozsypały”
    „Wyglądasz na smutnego – chcesz mi powiedzieć dlaczego?”

     Akceptuj emocje, ale stawiaj granice zachowaniom. Emocje są w porządku, nie każde zachowanie jest – to
    ważna lekcja.
    „Rozumiem, że jesteś zły. Ustaliliśmy, że możemy wtedy tupać nogami ale nie możemy bić innych.”
     Bądź wzorem. Dzieci uczą się poprzez obserwację i naśladowanie. Pokazuj jak radzisz sobie ze stresem.
    Mów o swoich emocjach („Jestem zmęczona, potrzebuję chwili ciszy”). Nie bój się również przeprosić i
    przyznać do błędu, gdy uznasz że twoja reakcja była nieadekwatna.
     Rozmawiaj i czytaj razem z dzieckiem. Czytajcie wspólnie bajki i starajcie się rozmawiać o tym, co mógł
    czuć bohater. Warto też rozmawiać z dziećmi o tym, co wydarzyło się w przedszkolu i pomagać mu
    nazywać emocje, których mogło doświadczyć.

     Ucz zasad społecznych. Delikatnie, ale konsekwentnie: czekanie na swoją kolej, dzielenie się, używanie
    „proszę”, „dziękuję”, „przepraszam”.
     Daj okazje do kontaktów z innymi dziećmi. Zabieraj dziecko na plac zabaw starajac się umożliwić mu
    wspólne aktywności z rówieśnikami. Nawet konflikty są potrzebne – uczą negocjacji i kompromisu.
     Chwal wysiłek, nie tylko efekt. Buduje to pewność siebie, nie presję bycia idealnym.

    Zamiast: „Ale piękny rysunek”
    Lepiej: „Widzę, ile serca włożyłeś w ten rysunek”

     Bądź uważny i obecny. Czasem najważniejsze wsparcie to:
    wysłuchanie
    przytulenie

    bycie obok, bez oceniania i poprawiania

• • • Nauczyciele specjaliści

    • Nauczyciele specjaliści:

      1. mgr Agnieszka Leśniak - Stępień - logopeda

      2. mgr Elżbieta Lasek - pedagog specjalny

      3. mgr Jolanta Zacharska - pedagog

      4. Anita Jakubowska - psycholog